نمی دانم قبلا در توییتر و فیس بوکم خوانده اید یا نه ، ولی من در محل کارم دختری دارم. دخترک 16 ساله با نمک و باهوشی که دوسال است  به شدت خودش را در دلم جا کرده . نه به خاطر آن که قربان صدقه ام می رود ،احترام بسیار می گذارد یا کارهایم را انجام می دهد . بلکه بیشتر برای همین کارهایی است که نمی کند و البته درس خوانی اش.

آنقدر باهم صمیمی شده ایم که ماجرای "میم" دار بودن من را بداند و آنقدر فهیم است که هیچ وقت راجع به او سوال نکند و هنگام تماس گرفتن ها و صحبت هایمان ، از اتاق بیرون برود. شوخی های خودمان را داریم و سخت گیری های من برای درس های او و نگرانی هایم برای نمره هایش. امید دادن هایم که سال دیگر کنکور را می ترکاند و می رود جایی که خیلی خیلی بزرگ تر از روستایشان است .

 او هم از ماجراهای مدرسه برایم می گوید ، از پسرهای بین راهی و دختران روستا که یکی یکی شوهر می کنند و به سر زندگی شان می روند. از دعواهایش با برادر کوچک تر و نگرانی هایش برای بیماری مادر.

رابطه ام با او، دقیقا مثل رابطه خودم و خواهرم شده است. تمام حرف هایی که من می توانستم برای خواهرم بگویم و تمام کارهایی که خواهرم می توانست برایم انجام دهد، بینمان وجود دارد.اس ام اس می دهم که نمره زبان فارسیت چی شد. اس ام اس می دهد که جم تی وی  کنسرت انریکه است.بدو ببینش . وقت هایی که پیش همیم، یک دفعه می گویم:"کلیپ جدید نوید راستی رو دیدی؟" بعد هردو باهم نعره می زنیم که لامصبا چقدررررر خوشکلن این دختر پسره !!!

بودنش را دوست داشتم.برای منی که چندوقت است از تمام دوستان صمیمی ام دور افتاده ام و واقعا جز "میم" کسی دور و برم نیست که حداقل حرف های عادی روزمره ام را بزنم ، وجودش جبران کننده قدری از نداشته هایم بود. برای او هم ، نگفته ، همچین حسی بود... اما چند روزی است که به شدت درگیری ذهنی ام شده . نشست رو به رویم و بعد از یک عالم مِن مِن کردن ، فهمیدم که پای پسری به زندگی اش باز شده . من؟ من قلبم گنجشک وار می زد. وقتی فهمیدم پسرک یک سال کوچک تر از خودش است ، وا رفتم . می دانستم که دنبال نظر منفی من نیست. به دلش نشسته بود. یک جور عذاب وجدان داشت که انگار دنبال تایید کسی می گشت تا کارش توجیه شود . حرف زدم.گفتم که من نمی گویم نه و نکن. فقط دو تا مساله هست.یکی امتحان نهایی های یه ماه دیگه و یکی دیگه احساست که باید بتونی کنترلش کنی.

از شرایط سنی دوتاییشان حرف زدم و وابستگی هایی که به وجود می آید. از زمانی حرف زدم که همسن خودش بودم و تقریبا همچین شرایطی برایم پیش آمده بود. از ضربه هایی که خوردم و مشکلاتی که سر همین رابطه های دبیرستانی برایم درست شده بود . همه را قبول داشت. معلوم بود که حرف هایم را می فهمد ولی ور 16 ساله اش بر همه این ها می چربید :" اخه خیلی خوشکل و خوش هیکله "

الان که این متن را می نویسم، کنارم روی تخت دراز کشیده و سرش را روی جزوه اش گذاشته . پسره کره خر بهش گفته بود که خانه تنهاست و برود پیشش.برایم که گفت ، به زور اشک هایم را در چشم هایم نگه داشتم... خیلی سختم بود. حس کسی را داشتم که می خواست روشن فکر باشد ولی در عین حال مطمئن بود عقل سنی دخترکش خیلی کمتر از این حرف هاست. واقعا سر هر حرفش می مانم که چطور برخورد کنم. نه می خواهم آنقدر جدی باشم که بگرخد و دیگر حرف هایش را برایم نگوید، نه آنقدر شل که با پیشنهاد دوباره پسرک وا بدهد و پایه اش شود. می ترسم... درست مثل مادرها ...

یه چیز بامزه خارج از متن:

الان که می خواستم این مطلبو ثبت کنم ، یکی از دخترای راهنمایی اومده پیشم، ازش می پرسم امروز تو مدرسه ناهار چی خوردین؟میگه: خورشت حیوان!!

بعد یه عالمه حرف تازه فهمیدم منظورم چلو گوشته !:))