یکی از استعدادهای نداشته ام ، دلداری دادن به آدم ها در مواقع غمگین انگیز زندگی شان است . مثلا اگر کسی ناراحت باشد ، من هم کز می کنم کنارش و همراهش غصه می خورم (حتی گاهی از خود آن یک نفر هم بیشتر) خیلی کم پیش می آید که بتوانم جینگولک بازی دربیاورم و دقایقی بخندانمش مثلا. این یکی از مواردی است که اغلب اوقات با "میم" بحثمان می شود . او معتقد است من دوست دختر خوبی نیستم که نمی توانم حواس او را از موضوع غم انگیزناکش پرت بنمایم !

چند مدتی است درگیر بیماری مادرم بوده ایم. مجبور شد ساعتی به اتاق عمل برود و من برای اولین بار به تنهایی ، چیز های گند جدیدی را تجربه کردم . آن لحظه ای که خودش روی برانکارد خوابید و رفت، من افتادم روی  صندلی و زار زدم. وقتی هم که برگشت و چشمانش را باز کرد و گفت : "پس دکتر کی میاد واسه عمل؟" و ده دقیقه ای  که تلاش کردم با خنده بهش بگویم عملش تمام شده و بهوش آمده و خدارو شکر مشکلی نبوده ،از درون اشک ریختم. نهایت سعی ام این بود که اشک هایم نریزند و مطلقا هیچ کار دیگری ازم برنمی آمد و این مادر بود که با تعریف کردن خاطرات سزارین خواهرم و حرف های مادربزرگ و خاله هایم خنداند مرا !در بقیه زمان هایی که به نوعی این دوران را می گذراند نتوانستم به خوبی نشانش بدهم که چقدر عزیز است برایم و چقدر سعی در عوض کردن حال و هوایش دارم و نمی توانم !!!

طی دو-سه سال گذشته ، به بهترین نوع رابطه مادر- فرزندی رسیده ایم.بزرگ شده ام و ابعاد جدیدی از زندگی را می فهمم . حالا زمانی است که من تک تک فداکاری های مادرانه اش را عمیقا درک می کنم، متوجه ام که این مدت با اخلاق های به خصوص پدرم چه کشیده ( همان طور که 99 درصد بقیه مادرها هم همینطورند) و هنوز هم وفادارانه وقتی حرفش پیش می آید ، می گوید فقط دعا کنید که شوهری مثل پدرتان قسمتتان شود. چقدر از همه چیزش به خاطر اعضای خانواده اش زده است و هنوز هم اصرار دارد که تنها نگرانی زندگی اش من هستم و اگر من هم سر خانه زندگیم بودم ،دیگر ... ( حتی دلم نمی خواهد بقیه جمله ای که می گوید را بنویسم و بغضم می آید هی )

مادر بی نهایت مهربان، دوست داشتنی و بامزه است.این را به خاطر "دخترش بودن" نمی گویم. تمام دوستانم ، بعد از یک بار ملاقات همین حرف را می زنند . واقعیتش هم این است که شبیه هیچ کدام از زنان 50 ساله ای که می شناسم، نیست. فقط ظاهرش پیر شده که البته همان هم درد کمی نیست.

بانویم باهوش و آپ تو دیت است.زمان حرف زدن ، نیازی ندارم " خفن-خز و خیل-زاغارت و... "را از کلمه هایم حذف کنم. برای کار کردن با موبایل و کامپیوتر و فینگیلیش خواندن اس ام اس ها ، کوچکترین مشکلی ندارد .( چند سال پیش فایل های ورد من و خواهرم در کامپیوتر را خوانده بود و چه داستانی داشتیم باهم :دی ) فیس بوک را می شناسد و حتی بعضی وقت ها باهم می رویم و عکس های ملت را می بینیم و جک ها را میخوانیم و می خندیم.

همراه با من " همسایه ها"را خوانده و "تنهایی پرهیاهو "را.همشهری داستان و چلچراغ را زودتر از من می خواند و وقتی می پرسد "سین، داستان "مبادا"ی این هفته رو خوندی؟ خیلی قشنگه" و می گویم نه هنوز ، غر می زند که :" پ فقط الکی پول می دی و میخری اینا رو؟زود بخون و زود داستان بنویس دختر" ! مجله های جدول خانه همه به نام خانم هستند .

 تمام خواننده های جدید را می شناسد و چند وقتی که تهی و تتلو در پی ام سی نباشند، سراغشان را از من می گیرد که آهنگ جدید نداده اند؟ اگر چند روز صدای سازم را نشنود، تذکر می دهد که بروم سراغ تمرین هایم . سبزترین عضو خانواده است و تحلیل های سیاسی فوق العاده ای دارد و به شدت امیدواری مان می دهد که اوضاعمان اینجور نمی ماند.

دامادمان را به اندازه پسر نداشته اش دوست دارد و طی این 4 سالی که خانواده مان پنج نفره شده ، یک بار هم ندیده ام که حتی پشت سر و پنهانی، مادر زن بازی دربیاورد :d همان طور که نشده چیزی در خانه بخوریم و یادی از دو عضو غایب نشده و سهمشان را فریز نکند تا بیایند و لذت دستپخت محشرش را ببرند و هزاران خصوصیات دیگر که وقتی به یاد می آورم پر از غرور می شوم از داشتنش...

امروز ، خدا ، خداییش را در حقم تمام کرد .مهربانم را سالم به من برگرداند . زمانی که جواب آزمایشش را گرفتم و خواندم که بیماری اش قابل درمان است ، تنها چیزی که توانستم بگویم این بود که :خدایا هزاران هزار بار شکرت.

و چه راست گفت چمدان که :

بدون شک مادر تنها دلیل اثبات خداست