* نیتو واسم یه چیپس سوپر مزمز  با یه پفک گنده خرید ( خیلی وقت پیشا ! )

* با بچه ها رفته بودیم کوه . خوشحال بودیم و شاد ... واقعا بهم خوش گذشت ... دلم واسشون خیلی خیلی زیااااااااااد تنگ شده بود . همه چی داشت خوب پیش می رفت تا وقتی که موبایل نسیم زنگ خورد و بعد از یه ربع حرف زدن با بی افش کم کم صداش بلند شد . آخرشم این شد که با اعصاب خورد وسط راه خداحافظی کرد و رفت و گفت که الکی بم گیر میده که چرا ولی تو خیابون ! برم بتپم تو خونه که بزنگه خیالش راحت شه !

کلی دلم واسش سوخت . نرگس بازم بهم گفت که تو هنوز یاد نگرفتی نباید دلت واسه کسی بسوزه ؟ هرکس هر بلایی سرش میاد تقصیر خودشه .. این همه بلا که به خاطر دلسوزی سر تو و من اومده یادت رفته ؟

اینا رو که راس می گه ... ولی خودم خوشحالم شدم .

اون روز با تمام وجودم آزادیو حس کردم . و تازشم بعد از کلی مدت اونجوری که دلم می خواست خندیدم و مسخره بازی در اوردیم تو کافی شاپ

 خوشحالم که پسریو ندارم که بالا سرم وایسه و به اسم عشق محدودم کنه ...خوشحالم که لازم نیس افکار و تصمیمای زندگیمو واسه کسی توضیح بدم یا یکیو شریک قرار بدم. خوشحالم که لازم نیس به خاطر هیچ کس از چیزایی که دوس دارم فداکاری کنم و بگذرم ...

پ.ن : این پست صرفا بخاطر این بود که احساسمو بیان کنم .. نه می خواستم بگم که پسری تو زندگیم نیس  ( که شایدم باشن ولی نه این مدلی ! ) و نه این که مثلا چیزی و به کسی بفهمونم  یا هرچیزه دیگه ای . فقط یه یادداشت برای ثبت حس آزادی اون روزم بود که خیلی وقت بود از دست داده بودمش !

* جا داره همین جا به نیتوی عزیزم  که در پی کسب امتیازها و مدارج هر چه بالاتر شغل شریف معلمی تلاش می کنه  (مثلا امتحانای ضمن خدمت جورواجور میده یا نمی دونم چی چیه بسیج شهرشون می شه) تبریک بگم و تاسف خودمو از  شام شب جمعه که نصیب تو می شه و من دستپخت بدمزه مامانمو می خورم  اعلام کنم

* تکرار دوباره این فیلم سینمایی رو با هم به تماشا می شینیم  شماها رو نمی دونم ولی بر و بچز ما که کپی همینی ان که می بینین( به سلامتی با ۴ روز غیبت داریم تشریفمونو می بریم دانشگاه)